Bośniacki – podobny do serbskiego i chorwackiego

Język bośniacki należy do rodziny południowosłowiańskiej i jest oparty na dialekcie sztokawskim.

W Bośni i Hercegowinie jest językiem ojczystym dla około 2,5 miliona ludzi. Używany jest też w Serbii i Czarnogórze oraz przez emigrantów w Europie Zachodniej i w Stanach Zjednoczonych.

Zarówno pod względem słownictwa, jaki i gramatyki język bośniacki jest tak podobny do chorwackiego i serbskiego, że Bośniacy bez trudu mogą się porozumiewać z Chorwatami i Serbami.

W swym historycznym rozwoju język bośniacki używał w piśmie alfabetu łacińskiego, ale też cyrylicy oraz innych alfabetów:

„bosančica” – specjalne pismo cyryliczne używane przede wszystkim w Bośni i Hercegowinie, jak również w Dalmacji,

„begovica” – pismo szlachty,

„arabica” – pismo zbliżone mocno do arabskiego

Bośniaccy językoznawcy dowodzą, że język bośniacki sięga swymi początkami wczesnego średniowiecza. Choć jest to sprawa dyskusyjna, to jednak w 1995 roku, po rozpadzie Jugosławii, nazwa „język bośniacki” została przyjęta akceptowana przez większość językoznawców.

Język bośniacki jest bardzo zbliżony do serbskiego i chorwackiego, jednak ze względów historycznych przeprowadzono w XIX wieku jego standaryzację. Pierwszym bośniackim słownikiem był słownik bośniacko ? turecki autorstwa Muhamada Usufiego, który ukazał się w roku 1631. Podczas gdy na przykład słowniki chorwackie były poszerzane i na nowo wydawane, praca Uskufiego była tylko pojedynczym wydarzeniem.

Przyczyny takiego stanu rzeczy są dwojakie:
po pierwsze – bośniackie elity i pisarze preferowali w literaturze raczej język arabski, turecki czy perski,
po drugie -bośniacka narodowa odrębność w porównaniu z chorwacką, czy serbską rozwinęła się stosunkowo późno i nie było wcześniejszych prób różnicowania się poprzez język.