Hiszpański – połączenie dialektu łacińskiego i języka ludu Kastylii

Wraz z językiem francuskim, katalońskim, portugalskim i prowansalskim należy do języków zachodnio romańskich z rodziny indoeuropejskiej. Bywa też klasyfikowany wraz z katalońskim i portugalskim jako węższa grupa iberoromańska

Język hiszpański jest językiem ojczystym ponad 450 milionów ludzi. Poza Hiszpanią mieszkają oni przeważnie w Ameryce Południowej i Środkowej, a także w Stanach Zjednoczonych i w Filipinach.

Język hiszpański wykształcił się z dialektu łacińskiego i języka ludu Kastylii, stąd też geograficznie uzasadniona nazwa „język kastylijski”. „Hiszpański” i „kastylijski” to synonimy, jednak w Hiszpanii użycie jednej lub drugiej formy ma często podtekst polityczny. Mówi się otóż ?język kastylijski? aby podkreślić, że Hiszpania jest krajem wielojęzykowym, a dominujący dzisiaj język jest też w gruncie rzeczy językiem regionalnym.

Takich problemów nie mają mieszkańcy krajów Ameryki Łacińskiej; dla nich pojęcia „castellano”, czy „espanol” są politycznie obojętne.

Najstarszymi mieszkańcami Półwyspu Iberyjskiego są Iberowie, lud prawdopodobnie pochodzenia północno afrykańskiego. Kiedy około 600 roku p.n.e. przywędrowały tu przez Pireneje plemiona Celtów, powstała z czasem celtycko iberyjska mieszanka. Do czasu podboju tych terenów przez Rzymian w użyciu było tu wiele języków, jednak pod rzymskim panowaniem szybko rozprzestrzeniła się łacina. Na silny opór natknął się nowy język jedynie w zachodnich Pirenejach i tylko tam ostał się pierwotny język Basków.