Polski Związek Głuchych – kilka informacji o egzaminach na tłumacza języka migowego

Polski Związek Głuchych jest największą w Polsce organizacją zrzeszającą osoby głuche, głuchonieme i niedosłyszące. Ma ponad 100.000 członków i liczba ta stale rośnie od czasu jego założenia tuż po II wojnie światowej (dokładnie 25.08.1946 r.). Osobom z taką niepełnosprawnością w wielu dziedzinach życia bywa potrzebny tłumacz języka migowego, jako że większość społeczeństwa nie posługuje się na co dzień gestami rąk tylko mową i komunikacja bywa bardzo trudna.

Polski Związek Głuchych – krótko na temat organizacji

Jednym z zadań realizowanych przez PZG jest organizacja kursów, a następnie przeprowadzanie egzaminów na tłumacza języka migowego. Związek działa poprzez swoje jednostki, zlokalizowane w głównych miastach pięciu okręgów w Polsce:

  • Rzeszów – okręg południowo-wschodni;
  • Szczecin – okręg północno-zachodni;
  • Warszawa – okręg centralny;
  • Białystok – okręg północno-wschodni;
  • Wrocław – okręg południowo-zachodni.

Jednostką, która bezpośrednio zajmuje się organizacją kursów uczących zawodu tłumacza migowego, jest CEJM – czyli Centrum Edukacyjne Języka Migowego. Została ona powołana przez Zarząd Polskiego Związku Głuchych w 2003 roku, a jej celem jest przede wszystkim usprawnienie organizacji egzaminów i zdobywania kwalifikacji tłumacza języka migowego.

Zadania CEJM to także promocja języka migowego oraz edukacja w tym zakresie zarówno osób słyszących, jak i niesłyszących czy głuchoniemych. Bywa to szczególnie ważne w przypadku na przykład służb ratunkowych, takich jak pogotowie, policja, straż pożarna – mają one kontakt z niepełnosprawnymi w sytuacjach, gdzie możliwość szybkiego porozumienia się nie tylko jest priorytetowa dla ratowania zdrowia i życia, ale przede wszystkim uspokaja poszkodowanych. Wiedzą oni, że zostaną zrozumiani, gdyby coś jeszcze się działo.

Potwierdzenie kwalifikacji tłumacza języka migowego

Stopień znajomości i umiejętność posługiwania się językiem migowym określa posiadany certyfikat. Są trzy podstawowe ich rodzaje:

  • Certyfikat N – dotyczy znajomości słownictwa oraz umiejętność komunikacji;
  • Certyfikat T1 – to słownictwo, komunikacja, oraz tłumaczenie;
  • Certyfikat T2 – potwierdza nie tylko znajomość słownictwa, komunikatywność „migania” oraz umiejętność tłumaczenia, ale informuje, że mogąca się nim pochwalić osoba ma kompetencje tłumacza przysięgłego języka migowego i posiada szeroką wiedzę o niesłyszących.

Certyfikat T1 nazywany jest certyfikatem tłumacza migowego, natomiast T2 – certyfikatem tłumacza biegłego języka migowego. Ten drugi może na przykład, podobnie jak to jest w przypadku języków obcych, brać udział w różnych sprawach sądowych czy administracyjnych, przekładając znaki „migane” przez klienta na zwykłą, zrozumiałą dla wszystkich mowę.

Potwierdzenie kwalifikacji tłumacza przysięgłego można otrzymać czasowo bądź na stałe. Druga opcja dotyczy ekspertów języka migowego i osób posiadających certyfikat tłumaczy biegłych.

Zawód satysfakcjonujący, ale trudny

Decyzja o związaniu swojej ścieżki zawodowej z tłumaczeniem języka migowego powinna być dobrze przemyślana. Praca z osobami niepełnosprawnymi może być trudna nie tylko merytorycznie, trzeba bowiem znać wiele przepisów dotyczących ich sytuacji w społeczeństwie, ale także emocjonalnie. Dodatkowo, od tłumacza biegłego języka migowego oczekuje się pełnej dyspozycyjności – może być potrzebny w dniach ustawowo wolnych od pracy, a często musi być nawet gotowy do wyjazdów służbowych.